|
Een vrouw in de autosport is al een zeldzame verschijning maar als monteur is het helemaal goed zoeken. Daphne Vrees is er zo één die techniek veel leuker vindt dan een opleiding uiterlijke verzorging, mode of handel. “Je moet je steeds bewijzen en er wordt extra scherp naar je gekeken. Een flinke dosis doorzettingsvermogen is als vrouw in de techniek wel noodzakelijk”, aldus Daphne. Bron: www.formule-ford.nl
Daphne Vrees is monteur bij het ACS Racing van Bas van Kuppeveld. De 25-jarige inwoonster van het Noord-Hollandse Bergen is daar verantwoordelijk voor de Mygale van Rogier Jongejans, en die is daar dolblij mee. “Een vrouw is veel betrouwbaarder dan een man”, aldus de coureur uit Wormer. 
“Vanaf mijn allereerste jaren word ik al geboeid door techniek. Een F16 gevechtsvliegtuig fascineerde me mateloos. Toen ik moest kiezen voor een MBO opleiding liet ik me echter door mijn vriendinnen overhalen om uiterlijke verzorging te gaan doen. Helemaal niets vond ik het. Ook de tweede keer liet ik me weer omkletsen en werd het mode en handel. Ook dat was snel afgelopen. Bij de derde keer heb ik voor mezelf gekozen en heb de Luchtmacht aangeschreven. Binnen twee dagen had een brief terug dat ze vrouwen in technische beroepen aanmoedigden. Na de rondleiding op Volkel was ik nog enthousiaster en kreeg van een begeleider het traject uitgestippeld dat ik moest volgen. Ik ging een studie werktuigbouwkunde doen, twee dagen in de week naar school en drie dagen werken bij de Luchtmacht. Met nog een meisje was ik de enige vrouw op school. Het waren hele moeilijke jaren waarin je je steeds moest bewijzen. Uiteindelijk heb ik alle afdelingen van de Luchtmacht doorlopen. Ik stond zelfs naast de baan als de F16’s opstegen, echt kippenvel. Ik wilde crewchief worden waarbij je de leiding en eindverantwoordelijkheid hebt over een groep monteurs die aan een paar F16’s werkt. Alle tests had ik goed doorlopen maar toen ze hoorden dat ik medicijnen tegen astma gebruikte was het in één keer over. Een enorme domper was dat.”
Vanaf dat moment richt Daphne het vizier op de autosport. “In een jolige bui zette ik een berichtje op de website van Giedo van der Garde. ‘Zoek je ooit een vrouwelijke monteur, bel me.’ Tot mijn schrik belde hij ook nog en nodigde me uit om een dagje op het circuit mee te lopen bij Van Amersfoort Racing waar hij toen reed. Een geweldige dag. Vervolgens ben ik de 4-jarige opleiding ‘Motorvoertuigentechniek commercieel bedrijfsleider ondernemer kleinbedrijf’ gaan doen. Via een monteur van Van Amersfoort kwam ik voor een stage bij Van Kalmthout Racing. Daar heb ik ongeveer anderhalf jaar gewerkt aan de Formule Ford en VEGE Series en later in de werkplaats de BRL Light opgebouwd. Ondertussen deed ik voor school allerlei projecten bij onder andere Van Amersfoort en diverse autobedrijven. Veel sleutelwerk want de opleiding zelf was vooral theorie. Twee jaar geleden was ik klaar met mijn studie. Het bleek echter erg lastig om in de racerij een boterham te verdienen. Daarbij werd je als vrouw extra scherp bekeken en moest je je steeds maar weer extra bewijzen. Uiteindelijk besloot ik een jaar door Australië te gaan reizen.” 
Terug in Nederlands was de interesse in F16’s en autosport er niet minder om geworden. “Voor aanvang van dit seizoen stond ik met mijn vriend op een spottersplek bij Volkel en bedacht dat we eigenlijk wel even bij Bas van Kuppeveld langs konden gaan. Bas kende ik omdat we met Van Kalmthout een keer naast Bas hadden gestaan. Het bleek dus dat hij twee monteurs voor dit seizoen zocht en zo zitten mijn vriend en ik nu dus hier.” Nu dan wel een toekomst in de autosport? “Dat ligt heel moeilijk. Ik moet nog veel leren en moet dus iemand hebben die daar tijd in wil steken. Bas doet dat. Het is ontzettend leuk om ernaast te doen maar heel onzeker om er een toekomst in op te bouwen, al zou ik dat wel willen.” Heeft de Formule Ford de voorkeur? “De Formule Ford is als opstapklasse wel een hele leuke klasse om te doen. Ik zou er dan ook graag bij betrokken blijven.” En zelf rijden? “Lijkt me leuk en ik zou het zeker een keer willen proberen. Om verder te komen had ik alleen veel jonger moeten beginnen. Ik heb best wel een zware rechtervoet dus wie weet hoe het gaat”, besluit een lachende Daphne. Voorlopig blijft ze echter nog sleutelen want Rogier Jongejans kan zijn betrouwbare technische steun nog niet missen.
|
